H Βουλή των Ορνίθων

Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που το ανέβασαν ο Μάνος Χατζιδάκις με τον Κάρολο Κουν. Οι στίχοι είναι του Βασίλη Ρώτα, τόσο αληθινοί, διαχρονικοί και άφθαρτοι, οι ίδιες γλώσσες γλύφουν και σήμερα και τα ίδια χέρια αρπάζουν.Όπως γράφει η Κατερίνα Σφοντούρη στο in2life:
"Ήταν Σάββατο 29 Αυγούστου του 1959 όταν για πρώτη φορά το Ηρώδειο υποδεχόταν την ομάδα του Κάρολου Κουν και του θεάτρου Τέχνης. Όλοι ήταν πανέτοιμοι για το ανέβασμα των αριστοφανικών «Ορνίθων». Τα ονόματα των Κουν, Τσαρούχη, Ραλλούς Μάνου και Χατζιδάκι από μόνα τους υπόσχονταν μια θεατρική βραδιά διαφορετική.
Και ήταν πράγματι διαφορετική, καθότι από τη μία η παράσταση ενθούσιασε το κοινό αποσπώντας τις καλύτερες κριτικές και από την άλλη υπήρξε μία μερίδα του κοινού, το οποίο αποδοκίμαζε έντονα την παράσταση. «Αίσχος, ντροπή, σταματήστε» ακούγονταν από τις κερκίδες, καθώς σκηνές όπως η εμφάνιση ενός ιερέα με καλυμμαύχι κατά τη διάρκεια θυσίας προκαλούσαν θυμό. Η βίαιη αναμέτρηση «παλαιών και μοντέρνων» βρισκόταν σε εξέλιξη.
Αποτέλεσμα αυτής της διαμάχης ήταν η ματαίωση της παράστασης που είχε προγραμματιστεί να δοθεί την επόμενη βραδιά αλλά και η καταγραφή πλήθους σχολίων από τον Τύπο της εποχής. Τρία μόλις χρόνια αργότερα, το 1962, οι «Όρνιθες» κατά την εκδοχή του Κουν θα βραβεύονταν στο παρισινό φεστιβάλ των Εθνών. Η παράσταση πλέον είχε γίνει ιστορική και το 1997 το θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Λαζάνη και του Μίμη Κουγιουμτζή, θα επιχειρούσε μιαν αναβίωση των «Ορνίθων».


Είναι εκεί στην Πολιτεία
σε πλατείες και γραφεία
μια φωλιά που ζει μια ράτσα
τετραπέρατη καπάτσα
σκάβουν σπέρνουν και θερίζουν
και τρυγάνε με τις γλώσσες.
Και τα χέρια τάχουν μόνο
να υπογράφουν, να μουτζώνουν,
και ποτέ τους το να χέρι
που 'ναι τ' άλλο τους δεν ξέρει
Γλωσσομάχοι γλωσσοφάγοι
που τις γλώσσες τους να φάνε!

(Τη μουσική τη βρήκα από το site του Μαρξ.Thank.)