Γιώργης Οικονομόπουλος, περί κάνναβης και ουσιών

Από το TVXS, με αφορμή το 5ο Αντιαπαγορευτικό φεστιβάλ, ο Γ. Οικονομόπουλος τα λέει όλα και αποσαφηνίζει όσα προπαγανδίζουν οι πολέμιοι της ελεύθερης και ελεγχόμενης πρόσβασης στις ουσίες."Τι να κάνουμε με τα ναρκωτικά; Στα νοσοκομεία να' ναι, οι εμπόροι να πεινάνε. Και τα δέντρα, στα μπαλκόνια φυσικά!".

Ευρωεκλογές, ήρθε η ώρα να τους ψοφήσουμε

Αυτή η επίθεση της Αλέκας στους Οικολόγους, μου θυμίζει τις επιθέσεις που δέχτηκε ο Νορβηγός Ρίμπακ στη Γιουροβίζιον από τους "δικούς" μας άσχετους και προκατειλλημένους ρεπόρτερ.Κάτι παρόμοιο διαισθάνομαι ότι θα πάθει και η Αλέκα όταν θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα.

Παρωδία του Fairytale

Ένας Σουηδός χρήστης του γιουτιουμπ ανέβασε βίντεο-παρωδία για το κομμάτι Fairytale του γλυκού μας Νορβηγού Αλεξάντερ. Έχει την πλάκα του, κάποιοι μπορεί να γελάσετε πολύ κι άλλοι να ξενερώσετε. Ο τύπος με το τσεμπέρι στο κεφάλι υποδύεται προφανώς τη γιαγιά του Αλεξάντερ (την οποία έχει ο ίδιος αναφέρει σε συνεντεύξεις του)που τον ξυπνάει το πρωί για να ετοιμαστεί για τη Γιουροβίζιον. Βουαλά.

Οι συνεντεύξεις μου

Έψαξα και βρήκα στο αρχείο μου παλιές συνεντεύξεις και κείμενα, από την εποχή που δημοσιογραφούσα επαγγελματικά (αρχές της δεκ. του 90), σε διάφορα έντυπα, που νομίζω ότι έχουν κάποιο ενδιαφέρον. Τα πρόσωπα που αναζητούσαμε τότε ήταν βέβαια κάποια, επώνυμα, υπήρχαν όμως και άλλες επιλογές και το κλίμα βέβαια γενικά της εποχής ήταν διαφορετικό, σ' ένα περιβάλλον όπου μπορούσες να έχεις νέες ιδέες και να προτείνεις καινούργια ενδιαφέροντα πρόσωπα. Και οι εργοδότες πλήρωναν, άλλοι λίγα, άλλοι περισσότερα, όχι όπως σήμερα που οι φωτογράφοι δίνουν δωρεάν τις φωτογραφίες τους για τα δωρεάν έντυπα. Ούτε ένα χαρτζιλικάκι δεν τους δίνουν για τα μάτια του κόσμου. Αιδώς Αργείοι, που έλεγε κι ο Αίας.

Δημοσιευμένα κείμενα και συνεντεύξεις(pdf)

Το βιολί του Αλεξάντερ κατέκτησε τις καρδιές των Ευρωπαίων

Τι κι αν οι αδερφές Τατά-Μαγγίρα, έβγαλαν φλύκταινες κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας από τους υψηλούς ψήφους του Νορβηγού, τι κι αν λύσσαξαν με το δοξάρι του που είχε μερικές χορδές σπασμένες την ώρα που έπαιζε. Εγώ πολύ απόλαυσα την αγωνία και την αμηχανία τους που δεν τους έκατσε η πρωτιά που ονειρεύονταν για το Σάκη. Ας το παραδεχτούμε το τραγούδι του Σάκη επιλέχτηκε με συνοπτικές διαδικασίες, δήθεν "δημοκρατικά" μας έβαλαν σαν τα πρόβατα να επιλέξουμε ανάμεσα σε τρεις έτοιμες σούπες, τρία τραγουδάκια χωρίς έμπνευση και πρωτοτυπία. Τι να κάνουμε, φέτος οι ευρωπαίοι δεν ψήφισαν για το καλύτερο τεκνό, αλλά για το καλύτερο τραγούδι.Και οι τρεις πρώτες θέσεις αυτό αποδεικνύουν. Η Νορβηγία πήρε το 10 το καλό και από την Ελλάδα κι αυτό βουλώνει τα στόματα όσων είπαν πως τη Νορβηγία την ψήφισαν κυρίως οι φιλικές προς αυτήν χώρες.Φαίνεται πως άρεσε και στους Έλληνες ο Ρίμπακ. Άλλη φορά λοιπόν να διαλέγετε τα τραγούδια με αντικειμενικά κριτήρια, και να υποβάλετε τους τηλεθεατές στην διαδικασία της ψηφοφορίας, ανάμεσα σε 10-15 τραγούδια, επιλεγμένα από επιτροπή ανθρώπων που ξέρουν από μουσική.Με κόλπα και σκηνές που ανυψώνονται δεν θα ξαναδούμε χαϊρι.Τέλος, θέλω να δω τα μούτρα αυτού του ρεπόρτερ του Mega που μας έκανε πλύση εγκεφάλου κάθε φορά που τον βγάζαν παγανιά, δείχνοντάς μας τα φανάρια της τροχαίας (κόκκινο για τα απαγορευμένα τραγούδια και πράσινο για τα τραγούδια που "δεν μας απειλούσαν" και μπορούσαμε να τα ψηφίσουμε). Αλλά δυστυχώς αυτή η δημοσιογραφία της άγνοιας και του χαβαλέ που πρεσβεύουν όλα τα παιδάκια που νομίζουν ότι υπηρετούν την ενημέρωση, είναι καταδικασμένη να διαλυθεί σαν τα κόπρανα της κότας που βάζουμε ως λίπασμα στα λαχανικά μας. Συγχαρητήρια λοιπόν στο Νορβηγό, κι ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για τον επόμενο διαγωνισμό. Κι ας διαλέξουμε κάτι διαφορετικό για την επόμενη χρονιά, όπως για παράδειγμα ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, έστω κι ο Δεληβοριάς και γιατί όχι κι ο Τζίμης Πανούσης, να τους κουφάνει όλους εκεί στην κρύα Νορβηγία. Άντε γεια μας και χαρά μας προς το παρόν.

Η ελληνική αποστολή, χαρούμενη με τα 12άρια, και στεναχωρημένη για την Ιθάκη που δεν βρέθηκε παρά το μακρύ ταξίδι του Οδυσσέα.

Το είπε ο Rybak όταν τον ρώτησαν τη γνώμη του για την απαγόρευση της gay parade, που ήταν να γίνει παράλληλα με τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον: "Νομίζω ότι η παρέλαση έγινε μέσα στην αίθουσα!". Κόβει το μάτι του Νορβηγού...

Είχε κι άλλους παιδαράδες εκτός από τον Σάκη. Χόρτασε το μάτι μας κορμί και μούσκουλο, στον τελικό.

Η γλυκιά Κιάρα από τη Μάλτα, τρίτη της συμμετοχή στη Γιουροβίζιον, δεν βγήκε πρώτη, αλλά ήταν εξαιρετική. Κάτω φωτογραφία: Η ενδυματολογική επιμέλεια ήταν του Μάρκελλου Νύκτα; (All photos from eurovision.tv)

Γιατί μαστουριάζετε βρε παλιόπαιδα;

Το 5ο Αντιαπαγορευτικό φεστιβάλ 2009, έγινε στο πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης "Αντώνης Τρίτσης" την Παρασκευή και το Σάββατο 8 και 9 Μαίου. Δυο ημέρες με συναυλίες, ενημέρωση, δρώμενα, εικαστικές εκθέσεις, ρακόμελα και βιβλία. Φέτος δεν έγιναν επεισόδια, το πλήθος συνέρεε μέχρι αργά το βράδυ κι οι χασικλήδες απέδειξαν πόσο σοβαροί και χαμογελαστοί άνθρωποι είναι. Αυτά για να σκυλιάζουν οι ανεγκέφαλοι που εύχονται κάθε φορά να μπουν κάποιοι άσχετοι για να δημιουργήσουν επεισόδια, ώστε να τα καπηλευτούν εναντίον της αποποινικοποίησης και της ελευθεροχρησίας.Οι βραδιές είχανε πλήθος και λαό, μητέρες με τα παιδιά τους,σκύλους με τ'αφεντικά τους που έτρεχαν τριγύρω χαρωπά και ωραία διάθεση. Ο Ριζοσπάστης όπως κάθε χρόνο, όπως τόσα χρόνια,κινδυνολογεί και εξακολουθεί να συγχέει την πρέζα με την κάνναβη, αναφέροντας ότι οι νέες ποικιλίες κάνναβης είναι πολύ επικίνδυνες και αυτό αποδεικνύει την ορθότητα της θέσης του για παραμονή του ίδιου αδησώπητου νόμου που εξισώνει τον λύκο με την κοκκινοσκουφίτσα. Γιατί, το 1940, τα ίδια δεν έγραφαν στον "καθαρό" Ριζοσπάστη του αγώνα;


Τότε η κάνναβη δεν ήταν ίδιας ποιότητας με τη σημερινή που αναφέρουν ότι προκαλεί σχιζοφρένεια, αλλά πολύ ανώτερη. Και τότε ο Ριζοσπάστης καλούσε τους επονίτες να πάνε και να κλείσουν τους τεκέδες, να τα σπάσουν όλα, επειδή εκεί οι νέοι μαστουριάζαν και δεν θα υπέκυπταν στηνπροσπάθεια να τους στρατολογήσουν... Και όλοι αυτοί που εργάζονταν ως βιοτέχνες, εφημεριδοπώλες, οδηγοί αυτοκινήτων, έμποροι,ιδιωτικοί υπάλληλοι, που είχαν συλληφθεί σε τεκέδες από την ασφάλεια, τo 1930 (όπως δημοσιεύεται στη λίστα συλληφθέντων,που υπάρχει στο Canavaccio), τι ήταν άραγε; Όλοι, αργόσχολοι και σχιζοφρενείς,όπως θέλει να βαυκαλίζεται ο Ριζοσπάστης;




















Στον πάγκο που είχαμε το Canavaccio, υπήρχε και ένα λεύκωμα, όπου ο καθένας από τους επισκέπτες μπορούσε να γράψει την απάντησή του στο εξής ερώτημα: "Γιατί μαστουριάζετε, παλιόπαιδα;".





Όποιος θέλει, μπορεί να γράψει τη δική του γνώμη και εδώ. Ακολουθεί το βιντεάκι που τράβηξα απ' τη βραδιά, αν και λόγω της παραμονής μου στον πάγκο, δεν μπορούσα να κάνω πολλές γυροβολιές για λήψεις. Παρεπιμπτόντως το πάρκο Αντώνη Τρίτση είναι ένα κόσμημα και είναι κρίμα που το κράτος το βλέπει σαν ένα αποπαίδι του.

O "υγρός" Σάκης και οι τρελές κλειτορίδες

Έριξε ένα μπουκάλι νερό ο Σάκης επάνω του, στο πάρτυ που διοργάνωσε η ελληνική αποστολή και οι πανελίστριες τρελάθηκαν, πρήστηκαν οι κλειτορίδες τους στη θέα του θεού Σάκη που διαγράφονταν, λόγω υγρασίας, τα μούσκουλα και το κάτω σημείο. Το τι είπε ο στόμας τους δεν λέγεται. Μια εξ αυτών έλεγε ότι οι Αγγλίδες θα ψηφίσουν όλες Σάκη όταν τον δουν έτσι υγρό, αυτές που δεν έχουν τόσους άντρες στη Βρετανία αφού ως γνωστόν οι περισσότεροι άντρες εκεί...το πάνε το γράμμα, με λίγα λόγια είναι λούγκρες και οι αγγλίδες είναι στερημένες, άρα ο Σάκης θα τις αποζημιώσει. Απαίτησαν λοιπόν ο Σάκης να βραχεί και στον τελικό για να πάρουμε σίγουρα την πρωτιά. Μ' αυτό το σκεπτικό προτείνω λοιπόν του χρόνου να τον στείλουμε τσιτσίδι, με τατουάζ στα επίμαχα σημεία και να βγει στη σκηνή καυλωμένος και αδιαμφισβήτητος νικητής.

5o Αντιαπαγορευτικό φεστιβάλ στο πάρκο Αντώνη Τρίτση

Στο πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης "Αντώνης Τρίτσης" (Ίλιον,από Λεωφ.Δημοκρατίας)θα γίνει το 5ο Αντιαπαγορευτικό φεστιβάλ. Το πανέμορφο πάρκο είναι παραμελημένο και δυστυχώς μόνο από τρελούς χορηγούς θα μπορούσε να σωθεί αφού δυστυχώς δεν βρίσκεται σε Χάι συνοικία. Θα έχει πολλά και διάφορα, ομιλίες, συναυλίες, εργαστήρια, δρώμενα κλπ. Εμείς θα είμαστε εκεί και θα χαμογελάμε με τους κομπλεξικούς.Η παρέλαση της 2ας του Μαίου,δεν ήταν πολυπληθής, αλλά ήταν κεφάτη.
Πληροφορίες για το φεστιβάλ θα βρείτε εδώ.

Καλό ταξίδι Λεωνίδα

Πλήρης ημερών,σε ηλικία 81 ετών,στις 30 Απριλίου έφυγε από τη ζωή ο Λεωνίδας Χρηστάκης,προσωπικότητα ιδιαίτερη και πολυπράγμων, που δεν σταμάτησε ούτε στα 81 του να σχεδιάζει νέες εκδόσεις και να βγάζει από τα συρτάρια του πράγματα φυλαγμένα εδώ και καιρό, από τις πολλές του αναζητήσεις σε δύσκολα πεδία.Τελευταία έβγαλε ένα βιβλίο για τα Εξάρχεια,μια περιοχή που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του. Μέχρι το τέλος, σύχναζε στο VOX της πλατείας Εξαρχείων, κάπνιζε την πίπα του κι έπινε τον καφέ του, συναντώντας φίλους, γνωστούς ή συνεργάτες. Περπατούσε αργά και σκυφτός ως την πλατεία για να πάρει το ταξί της επιστροφής στο μικρό δωμάτιό που νοίκιαζε τελευταία.Όποτε έφευγα από το καφέ και του έλεγα "να'σαι καλά", αντιδρούσε λέγοντας θα είμαι βέβαια καλά. Προτιμούσε το "γεια σου Λεωνίδα".
Αναδημοσεύω τη συνέντευξη που μου είχε δώσει στο 2ο τεύχος του περιοδικού Heteron1/2,
όπου του ζήτησα και δέχτηκε να γράψουμε ένα cd με τα "σχιζοφωνητικά" του, έναν ιδιαίτερο τρόπο απαγγελίας ποιημάτων που ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία για όσους τον άκουγαν ζωντανά στους χώρους που εμφανιζόταν.
Ο Λεωνίδας κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Ζωγράφου, με πολιτική κηδεία, όπως ζήτησε ο ίδιος από την Μητρόπολη παίρνοντας ειδική "απαλλαγή".Όπως είπε στο Σταύρο Θεοδωράκη "εγώ το μόνο που δεν θέλω είναι να κάτσουν από πάνω μου οι παπάδες και να αρχίσουν τα ωωωωω. Θα μου πεις, δεν θα ζεις για να σ΄ ενοχλήσει- παρ΄ όλα αυτά όμως, μόνο που το σκέφτομαι με πιάνει φρίκη".




Λεωνίδας Χρηστάκης
Συλλέκτης πληροφοριών
Μαθητής, ασκητής και αρνητής των κατεστημένων αξιών, ο Λεωνίδας Χρηστάκης γεννήθηκε το 1928 στη Θεσσαλονίκη και ζει στην περιοχή των Εξαρχείων από το 1938. Ύστερα από έναν συνωστισμό σπουδών, κινείται στον αντιεξουσιαστικό χώρο και –εκτός από τα πολυσέλιδα περιοδικά του- γράφει μετά το 1975 δεκάδες βιβλία, επιλέγοντας "παρεξηγημένα" ή άγνωστα για την Ελλάδα θέματα όπως: "Η δυστυχία του να είσαι μαλάκας", "Ο Κύριος Αθήναι", "Ο Κύριος Μακεδόνας", "Η Ιστορία της αλητείας", "Το Λεξικό της ντάγκλας", το "Onanisme -Αυνανίζομαι, άρα υπάρχω" και άλλα. Ζώντας στα Εξάρχεια και στη Νεάπολη, είδε –και βλέπει ακόμα- να εκδηλώνονται μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις, που τις περισσότερες φορές είναι γνήσιες, σαν μια υγιής και δίκαιη αμφισβήτηση, ενώ άλλοτε μοιάζουν με πυροτεχνήματα μιας ομάδας οργισμένων νέων, που σβήνουν με την επιστροφή των εξεγερμένων στα πάτρια εδάφη των οικογενειών τους. Η πενηντάχρονη και πλέον θητεία του στο χώρο, του έδωσε αμετανόητους φίλους, cult αναγνώστες αλλά και φανατικούς πολέμιους που προσάπτουν δηλητηριώδη κίνητρα στις κατά καιρούς επικρίσεις του για όσους συμβιβάστηκαν.
Tα περιοδικά του –που εκδίδει από το 1959– ο "Κούρος", το "Panderma", αλλά κυρίως το "Ιδεοδρόμιο", λειτούργησαν όλα σαν μια κιβωτός. Ο Λεωνίδας -Νώε συγκέντρωσε ιδέες, μήπως και με την πάροδο των δεκαετιών επιζήσουν, μετά τις καταστροφές που έφεραν και που θα φέρουν οι παντός είδους συμβιβασμοί και τα συστήματα.


-Το "Ιδεοδρόμιο" λοιπόν ξεκίνησε με το σκεπτικό να βρουν χώρο έκφρασης κάποιες νέες ιδέες της εποχής και να γίνουν γνωστές, να… "απογειωθούν";
Σκέφτηκα να εκδώσω, από τον Γενάρη του 1978, ένα περιοδικό που το θεώρησα σαν ανάγκη εκείνη την εποχή, του οποίου όμως η έκδοση κράτησε πολύ περισσότερο από ένα "περιθωριακό" έντυπο που εξέφραζε έναν χώρο ανθρώπων και καταστάσεων. Άρχισα λοιπόν να κάνω κριτική καταστάσεων, γεγονότων και προσώπων, χωρίς να απευθύνομαι πλέον μόνο σε ποιητές, σε διανοούμενους και σε τέτοιους παρόμοιους εκφραστές, όπως έκανα με τα δύο πολύχρονα εκδιδόμενα περιοδικά μου. Ασχολήθηκα με την παρουσίαση και κριτική συμβάντων και καταστάσεων. Το πρότυπο της φυλλάδας αυτής το βρήκα μετά από ψάξιμο στα βιβλιοπωλεία του Παρισιού, αφού λόγω του Μάη του '68 υπήρχαν απόηχοι που σταδιακά έφθιναν…μέχρι τις νέες τωρινές εξεγέρσεις των μεταναστών και των φοιτητών. Με το σκεπτικό αυτό λειτούργησε το "Ιδεοδρόμιο", του οποίου ο τίτλος προέκυψε μετά από πολυήμερες συζητήσεις. Την αρχική συντακτική ομάδα του "Ιδεοδρόμιου" αποτέλεσαν αρκετοί φωτισμένοι νεαροί και άνθρωποι που σήμερα είναι –ή ήσαν- δικηγόροι, γιατροί και άλλοι ανήσυχοι… Στην πορεία καθιερώθηκε ως ένα "αντιεξουσιαστικό" έντυπο που το έδωσα για διανομή στο τότε Αθηναϊκό Πρακτορείο Εφημερίδων και Περιοδικών, αλλά επειδή τότε ήσαν ακόμα σκούρα τα πράγματα δυσκολευτήκαμε με τη διανομή. Όμως στην περιοχή Νεαπόλεως, Εξαρχείων, Κολωνακίου αλλά και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, κυκλοφορούσαμε με δικά μας μέσα.
Για τα πρώτα σαράντα περίπου τεύχη την ύλη αποτέλεσαν ανεπτυγμένα θέματα αστυνομικοκρατίας, συμπεριφορές και παρουσιάσεις ειδικών προσώπων και καταστάσεων, πάντα με επικριτικό τρόπο και ύφος. Σταδιακά η ύλη του ήταν σαν ένα παζλ εναντίον εξουσιαστικών συμπεριφορών της πολιτικής και των νόμων και με τις ανάλογες δημοσιεύσεις ξένων ανάλογων εντύπων, που τις μεταφράζαμε απέκτησε έναν κάποιο χαρακτήρα αντιεξουσιαστικών αναφορών, χρήσιμο ως μπούσουλας γι' αυτούς τους νέους που κατέφθαναν από τις συνοικίες και τις επαρχιακές πόλεις στην περιοχή των Εξαρχείων -για να γυρίσουν μετά από μερικούς μήνες στο χώρο τους, αφού συμπληρώθηκε το... επαναστατικό ή το εξεγερτικό καθήκον τους!
Θέματα σωφρονισμού, ψυχιατρείων, καταπίεσης, φυλακών, ασφαλίτικης παρακολούθησης, τράφικο ηρωίνης και άλλων παραισθησιογόνων και συμπεριφορές του Υφυπουργείου Νέας Γενιάς σχολιάστηκαν και χτυπήθηκαν ανελέητα μέσα από τις σελίδες του.
Έτσι έφτασα στο τεύχος Νο 50, όταν κατηγορήθηκα από ασφαλίτες για Αρχηγός Τρομοκρατικής Ομάδας και φυλακίστηκα στην Αίγινα και τον Κορυδαλλό, όπου μετά από τρεις μήνες δικάστηκα από Πενταμελές Εφετείο κι απαλλάχτηκα ώστε να συνεχίσω την έκδοση του Ιδεοδρόμιου έως το τεύχος Νο 122 -αρχές του 2004.
Παράλληλα από το 1984 εξέδωσα μόνος ή με φίλους δεκάδες βιβλία, βιβλιαράκια, μπροσούρες και αφίσες.
-Με ποιο τρόπο προβάλατε τότε το περιοδικό; Πώς κάνατε γνωστή την ύπαρξή του;
Προσωπικά δεν έστελνα πουθενά και σε κανέναν Δελτία Τύπου, ούτε είχαμε δημοσιότητα, έφτασα όμως να πουλάω μεγάλους αριθμούς, υπήρξε τεύχος που πούλησε μέχρι και επτά χιλιάδες αντίτυπα, κι αυτό χωρίς καμιά διαφήμιση.
Ήταν στο τέλος της δεκαετίες του 1970, άλλη εποχή, άλλη αναζήτηση, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν πολλά περιοδικά στο χώρο των Εξαρχείων.
-Ο «Κούρος», που βγάλατε επί χούντας, ήταν παρόμοιας αντίληψης περιοδικό;
Ο «Κούρος» κατά κανόνα απευθυνόταν σε ποιητές που έγραφαν ποίηση όπως ο Σαχτούρης, ο Γονατάς, ο Παπαδίτσας, ο Χριστοδούλου κι είχε στην ύλη του Ζαν Πωλ Σαρτρ, Ζαν Ζενέ και ξένους ποιητές και εξ άλλου ο «Κούρος» δεν είχε καμία σχέση με το μεθεπόμενο «Ιδεοδρόμιο». Λέω μεθεπόμενο αφού ακολούθησε και το περιοδικό «Pαndermα» που ήταν ένα έντυπο με αντιχουντική θέση κι ήθελα ουσιαστικά τότε να περιγράφω καταστάσεις. Πολύ γρήγορα λοιπόν άρχισαν να με πλησιάζουν νέοι που κυρίως είχαν την επιθυμία να εκδώσουν και να κυκλοφορήσουν κάποια συλλογή τους ή κάποιο κείμενό τους.
Έτσι μέχρι το 1995 εξέδωσα καμιά εκατοστή βιβλία... Όλα αυτά γινόντουσαν μέσα σ' ένα πνεύμα πανηγυρικό κι όχι σε πνεύμα μετάδοσης γνώσεων -μην περιμένεις από μένα πνεύμα μετάδοσης γνώσεων... Μην περιμένεις ν' ακούσεις φιλοσοφίες, εγώ είμαι ένας πρακτικός της γνώσης κι εκμεταλλεύτηκα πολύ τις διάχυτες πληροφορίες, αυτό έκανα.
-Δεν σκοπεύατε εσείς ν' αλλάξετε τον κόσμο, αλλά πιθανό να βοηθούσατε να τον αλλάξουν κάποιοι άλλοι μέσω των πληροφοριών και των γνώσεων που τους μεταφέρατε.
Ακριβώς και να είναι πληροφορημένοι για το τι θέλουν ν' αλλάξουν σ' αυτόν τον κόσμο. Δυστυχώς ή κι ευτυχώς όταν άρχισα να λειτουργώ σ' αυτή τη δουλειά των εκδόσεων κατέφθαναν από τις συνοικίες και την επαρχία κατά δεκάδες νέοι άνθρωποι από 16 έως 28 χρονών, έκαναν την υποτιθέμενη -ας πούμε- επανάστασή τους αγαπώντας ή βρίζοντας τα περιοδικά μου και μετά από λίγο καιρό έφευγαν...
-Ζώντας στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων για πολλά χρόνια, πως βλέπετε τα πράγματα σήμερα, σε σχέση με τις ιδέες και με τους νέους που εκφράζονται ή ναρκώνονται εδώ. Συμφωνείτε με αυτούς που βλέπουν μια παρακμή των ιδεών στην εποχή μας;
Το ότι τώρα, σήμερα, υπάρχει μια παρακμή, όπως την λες, μια παρακμή ιδεών, εγώ δεν είχα ποτέ παρατηρήσει μια ...ακμή. Το ότι δεν κυκλοφορούνε ιδέες αυτό οφείλεται σε διάφορους τρόπους εξέλιξης που συντελέστηκε από τα λεγόμενα «μέσα ενημέρωσης» που συμβάλουν και συντελούν στην παρακμή. Ύστερα οι παλαιότεροι -ακόμη και φανατικοί αναγνώστες μου- δεν δίδαξαν στους δικούς τους τα πράγματα που γνώριζαν . Υπάρχουν δηλαδή άνθρωποι που ήσαν πραγματικοί αγωνιστές την εποχή της δεκαετίας του 1950, έκατσαν μήνες και χρόνια φυλακή και στάλθηκαν σ' εξορίες και στα παιδιά τους δεν έχουν πει σχεδόν τίποτα -όχι γιατί ντρέπονται αλλά γιατί δεν το θεωρούν πρέπον ν' αποκαλύψουν ότι έφαγαν ξύλο στο Αστυνομικό Τμήμα ή τους σύραν ως κομμουνιστές και τους βάραγαν δημοσίως.... Έτσι τα παιδιά τους ανακαλύπτουν από μόνα τους μαρτυρίες, περιγραφές και βιβλία που εκδίδονται τα τελευταία οκτώ χρόνια για την αντίσταση. Έχει αλλάξει η δομή της πληροφορίας και μπορώ να πω ότι είναι πιο…επιστημονική απ' ότι ήταν.
-Οι ευθύνες της δικιάς σας εποχής; Για παράδειγμα, η σημερινή άναρχα δομημένη Αθήνα είναι προϊόν έργων της γενιά σας.
Δεν αγωνίστηκαν. Το'ριξαν στα φράγκα. Οι νέοι αρχιτέκτονες και μηχανικοί βγαίναν από το Πολυτεχνείο από το 1955 και μετά που μπήκα κι εγώ στη Σχολή Καλών Τεχνών που ήταν παραπλεύρως της Αρχιτεκτονικής.... Ελάχιστοι από τους φίλους μου αρχιτέκτονες αγωνίστηκαν για μια οικιστική ποιότητα ζωής στο λεκανοπέδιο της τότε Αττικής. Η «ανοικοδόμηση» του τότε υπουργού Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνου Καραμανλή γκρέμισε -δηλαδή κατεδάφισε- τα μισά Αθηναϊκά σπίτια, που μεταβλήθηκαν σε μίζερες πολυκατοικίες -ήταν η εποχή 1955 - 1975 που Αρχιτέκτονες και Μηχανικοί κονόμησαν πολλά λεφτά. Ήταν που νέοι, ως φοιτητές, φιγούραραν ως σκεπτόμενοι νέοι. . .
-Στη Σχολή Καλών Τεχνών ήσασταν καλός μαθητής;
Εκεί δεν χρειάζεται να είσαι «καλός μαθητής». Αρκεί να έχεις κάποια προδιάθεση και φυσικά ένα ταλέντο.
-Το είχατε αυτό το ταλέντο;
Ε, αυτό το ταλέντο το είχα ... γι' αυτό πήγα στη Σχολή κι ήμουνα από τους καλούς φίλους του καθηγητή Γιάννη Μόραλη, που ήταν δύσκολος ως δάσκαλος.
Μπήκα στη σχολή μεγαλύτερος από μια κανονική ηλικία από τους άλλους. Είχα τελειώσει την Παιδαγωγική Σχολή της Θεσσαλονίκης, πήγα στο στρατό και μετά πήγα στη Σχολή. Κάθισα κάνα-δυο χρόνια στα ατελιέ της Σχολής όταν ο Μόραλης μου υπέδειξε πως ως μεγαλύτερος θα ήταν καλύτερα να έρχεται στο σπίτι μου να μου δείχνει αφού οι άλλοι μαθητές δεν είναι προχωρημένοι νοητικά.
-Πρέπει να ζήσει κάποιος έντονα ή να αποκτήσει εμπειρίες, για να μπορέσει να γράψει;
Με την λογική αυτή τότε, ο καθένας θα ζούσε έντονα, θα αποκτούσε εμπειρίες και ... θα μπορούσε να γίνει συγγραφέας!
-Τι σημαίνει να είναι κάποιος αντι-εξουσιαστής το 2006;
Σημαίνει στις μέρες μας να είναι ουτοπιστής και ανεδαφικός...
-Νιώθετε πως έχετε αδικήσει κάποια πρόσωπα στα γραπτά σας;
Υπάρχουν «δαγκωματιές» που ξέφυγαν περισσότερο απ' όσο θα'πρεπε;
Αγαπητέ Φώτη, μέσα στην -προς το παρόν- άπειρη αθωότητά σου ως νέος εκδότης, φαίνεται πως νομίζεις ότι το να κάνει κάποιος μια κριτική και να παραθέσει λεπτομέρειες για τη συμπεριφορά του στην περίοδο της χούντας (1967-1973) χρειαζόταν «δαγκωματιές» σε διανοούμενους όπως αυτές που έκανα εγώ για τον τότε υπουργό πολιτισμού Δημήτρη Τσάκωνα ή τον καλό(;) ποιητή Ελύτη, που μου έγραφε επιστολές με αντιφατικό περιεχόμενο και δημοσιεύματα στο ΒΗΜΑ και στα Νέα (βλέπε τις θέσεις μου στα «Pαndermα» και τα «Ιδεοδρόμια»). Εξ άλλου έχω αναφερθεί συχνά και στους «αργυρώνητους» του cίa-κίνητου Ιδρύματος Φορντ που έσπευσαν -περί τους 65 έλληνες, διανοούμενοι και δημιουργοί- να πάρουν χρήματα σε μια εποχή σκληρής δικτατορικής διακυβέρνησης. Σε ό,τι αφορά τα 80 πρόσωπα της «Γενιάς του '70» και στις δύο περιπτώσεις μπορείς μόνος σου να διαπιστώσεις τι απέγιναν οι κ.κ. επιχορηγούμενοι και τι απέγιναν οι ποιητές της «Γενιάς του '70»!
Προσωπικά δεν δέχομαι ότι «δάγκωσα» κανέναν, όλοι δαγκώθηκαν από μόνοι τους όπως οι σκορπιοί και σήμερα ... αυτοδηλητηριασμένοι αναζητούν άλλοθι από τους νέους κι απληροφόρητους...
-Πείτε μας κάποια πρόσωπα που θεωρείτε κορυφαία στο χώρο της τέχνης και της λογοτεχνίας (ανεξαρτήτως καταγωγής και χρονολογίας).
Διατηρώ ακόμη και σήμερα την αισιόδοξη άποψη ότι ο καθένας μόνος του μπορεί να ξεχωρίσει τον «κορυφαίο» στους χώρους της τέχνης και της λογοτεχνίας -πόσο μάλλον ανεξαρτήτως καταγωγής και χρονολογίας!

Αθήνα, 25 Μάη 2006

http://www.heteron.gr/1817/
_________________________________________________________

Το "Ιδεοδρόμιο" επανεκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 2003, μετά από έξι χρόνια διακοπής και αφού είχε συμπληρώσει έναν αριθμό 123 τευχών από το 1978 μέχρι το 1998. Το περιοδικό στη νέα του περίοδο, ασχολήθηκε ανάμεσα σ’άλλα και με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αποκαθηλώνοντας την "εθνική ομοψυχία και τη σιωπή" υπέρ μιας φιέστας με σπόνσορες, εκλεκτούς αθανάτους και διαφημιστικά έσοδα. Οι αποσιωπημένες πτυχές μιας πραγματικότητας ...



ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ (Σεπτέμβριος 2003) /Από το αφιέρωμα του περιοδικού στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Στην Αρχαία Ελλάδα, ενώ στον καθημερινό βίο τιμωρούσαν με βαριές ποινές τα άτομα εκείνα που ασκούσαν βία, στους Ολυμπιακούς Αγώνες και σε άλλους τοπικούς αγώνες οι αρχές αλλά και το κοινό ανέχονταν τις βαρβαρότητες κατά την διαδικασία του αθλήματος της πάλης, της πυγμαχίας και του παγκράτιου. Ειδικά στο παγκράτιο επιτρέπονταν τα πάντα και για τον λόγο αυτόν ονομάστηκε «παμμαχία» δηλαδή σύγκρουση με όλα τα μέσα!

Οι Βαρβαρότητες των Αθλητών. Κατά τις αναμετρήσεις οι βαρβαρότητες ήσαν αναπόφευκτες, όπως η συντριβή μελών του σώματος του αντιπάλου, η εξόρυξη των οφθαλμών, η δημιουργία μόνιμων αναπηριών, ακόμη και η θανάτωση του αντιπάλου, γεγονότα που οι θεατές θεωρούσαν αναπόσπαστο θέαμα των Ολυμπιακών Αγώνων.
Ο Μύθος της Αφιλοκερδούς Συμμετοχής. Το στεφάνι αγριελιάς αποτελούσε μια εντελώς τυπική βράβευση. Στην πραγματικότητα οι Ολυμπιονίκες απολάμβαναν άφθονες χρηματικές και άλλες παροχές όπως: ισόβια διατροφή από την πολιτεία, απόκτηση δούλων και ανάδειξη σε αξιώματα. Ο Σόλων, ο νομοθέτης της Αθήνας, καθόρισε σε κάθε ολυμπιονίκη την αμοιβή πεντακοσίων δραχμών, ποσό που αντιστοιχούσε τότε με την αγορά πεντακοσίων προβάτων!
Ο Μύθος των Αθλητικών Ιδεωδών. Πολλές από τις ελληνικές πόλεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν νίκες στην Ολυμπία, αγόραζαν με πλούσιες αμοιβές «ξένους αθλητές» και τους εμφάνιζαν ως δικούς τους πολίτες. Οι αθλητές και οι παιδοτρίβες (προπονητές) όχι σπάνια δωροδοκούσαν τους αντιπάλους για να αποδεχτούν την ήττα ή να αποφύγουν τη βίαιη αναμέτρηση, αλλά και οι κριτές των Αγώνων χρηματίζονταν για να μεροληπτούν.
Ο Μύθος της Ισότιμης Κοινωνικής συμμετοχής. Στους αγώνες, η συμμετοχή με την ιδιότητα του θεατή ή του αθλητή περιοριζόταν στους αριστοκράτες και γενικά στους εύπορους. Για να φτάσουν οι φτωχοί στην Ολυμπία έπρεπε να περπατήσουν ίσως για έναν και πλέον μήνα, να προπονηθούν εκεί για τέσσερις εβδομάδες και να επιστρέψουν στα μέρη τους μετά τη λήξη των αγώνων, δηλαδή ύστερα από μήνες. Αλλά κανείς από τους περιφερειακούς αθλητές δεν είχε τη δυνατότητα να καλύψει τα έξοδα του ταξιδιού του και των προπονήσεων, αφού όλοι οι προπονητές ήσαν αµειβόµενοι, ενώ παράλληλα, όταν οι περιφερειακοί αθλητές εγκατέλειπαν την καλλιέργεια της γης απ' όπου προέρχονταν ή οποιαδήποτε άλλη εργασία έκαναν (κυρίως χτίστες), αντιµετώπιζαν τραγικές συνέπειες. Είναι περιττό να επισηµάνουµε πως και η παρακολούθηση των Ολυµπιακών Αγώνων ήταν προνόµιο των πλουσίων. Στις αρµατοδροµίες οι αριστοκράτες και οι πλούσιοι δεν συµµετείχαν αυτοπροσώπως, αλλά µέσω ηνίοχων που κατά κανόνα ήσαν δούλοι τους. Τα βραβεία και τη δόξα όµως, τα έπαιρναν αυτοί. Οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωµα να συµµετέχουν σε αγώνες αλλά ούτε και να παρακολουθούν τους Ολυµπιακούς Αγώνες. Τα περί «Ολυµπιακού Πνεύµατος» και «Αθλητικών Ιδεωδών» αποτελούν µύθο. Κύριο χαρακτηριστικό των Ολυµπιακών ήταν η ανάδειξη της διαφθοράς. Στους σύγχρονους Ολυµπιακούς τα πράγµατα δεν είναι και πολύ διαφορετικά.
Ο Μύθος της Αναβίωσης της Ολυµπιακής Ιδέας. Η αναγέννηση των Ολυµπιακών Αγώνων ξεκίνησε το 1894 από τον Γάλλο βαρόνο Κουµπερτέν ο οποίος ήταν ρατσιστής και εθνικιστής. Ο Κουµπερτέν υπερασπιζόταν τα συµφέροντα της πλουτοκρατίας και της φθίνουσας αριστοκρατικής τάξης της εποχής του τέλους του 19ου αιώνα. Ο ίδιος διακήρυττε κι έγραφε: «Οι Αθλητικοί Αγώνες προορίζονται για τους εκλεκτούς». Ισχυριζόταν ότι οι «Ολυμπιακοί Αγώνες αφορούν αποκλειστικά τη λευκή φυλή». Ακόµη, ο Κουµπερτέν ήταν μισογύνης και για τον λόγο αυτό ήθελε να απαγορεύσει την παρουσία γυναικών στους Ολυµπιακούς, µέσα κι έξω από το στίβο. Η τότε Διεθνής Ολυµπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ), την οποία συγκρότησε, αποτελείτο αποκλειστικά από αριστοκράτες και πλουτοκράτες.

"Book clip" για το Canavaccio

Του έφτιαξα ένα κλιπάκι του παιδιού, να μην είναι παραπονεμένο.Στο μουσικό χαλί το "Αργιλέ μου γιατί σβήνεις" με τη Γεωργία Μιτάκη κι ο Νταλκάς στου Μάνθου τον τεκέ.