Χτυπούν τα κλάξον για τον Μιχάλη Τζάκσον

Επιστρέφοντας από Κεφαλλονιά μέσω Κυλλήνης προς Αθήνα έγραψα στο κινητό μου κάτι σαν επικήδειο για τον Μάικλ Τζάκσον. Μου ήρθε σαν από κάποια ανάγκη, σαν από ένα αίσθημα λύπης για την κατάληξη αυτού του παιδιού της ποπ. Η βδομάδα των διακοπών μου στην Κεφαλλονιά έμοιαζε με την ανακάλυψη ενός παραδείσου. Δεν θα επεκταθώ, έχω τραβήξει άφθονο υλικό το οποίο θέλει πολύ χρόνο και δουλειά για να γίνει όπως ακριβώς το φαντάζομαι. Όταν θα είναι έτοιμο λοιπόν θα το δείτε σ' αυτό το μπλογκ. Βασικός κορμός του βίντεο μου για την Κεφαλλονιά θα είναι μια συνέντευξη που πήρα από τον στιχουργό Σαράντη Αλεβιζάτο, πιπεράτη έως ολικού εγκαύματος και ειλικρινής μέσα στην τραχύτητά της. Μόνο μια φράση θα μεταφέρω εδώ, όταν τον ρώτησα αν πηγαίνει με άντρες. Μου απάντησε "όχι, αλλά τώρα τελευταία που το είδος κοντεύει να εκλείψει, σκέφτομαι να πάω".

Αυτά τα λίγα προς το παρόν και ιδού η "αφιέρωσή" μου προς τον Μιχάλη Τζάκσον που αν και ζάπλουτος πέθανε από καρδιακή προσβολή σαν ένας κοινός μαλάκας.

Στην Αμερική χτυπούν μαζί όλα τα κλάξον

έφυγε ο Μιχάλης που τον λέγανε και Τζάκσον

Ένας βασιλιάς που κοιταζόταν στους καθρέφτες

κι ένιωθε πως ήταν, όλοι τους μεγάλοι ψεύτες

Άλλαξε το χρώμα και την ύλη του ταχέως

όλοι όμως ξέραν πως δεν ήτανε τυχαίος

Μαύρο το βελούδο της φωνής του, μόνο μαύρο

τέτοιο αυτόχειρα πολεμιστή δεν θα ξανάβρω.

Gay Πολυχώρος στην καρδιά της Αθήνας

Οι φίλοι-εμπνευστές του...φανταστικού αυτού πολυχώρου θέλησαν να παραμείνουν ανώνυμοι. Από έμπνευση και χιούμορ πάντως, σκίζουν.

Ό,τι είναι γραφτό, θα τ' ονειρευτώ

Έχω καιρό να γράψω στιχάκια, μετά το περσινό βιβλίο που μου πήρε ένα χρόνο για να το ονειρευτώ, να το ανακαλύψω, να το δουλέψω και τελικά να το βγάλω στο παζάρι σαν ώριμο φρούτο έτοιμο να φαγωθεί, άραξα κολοβαρώντας, διαβάζοντας εφημερίδες, βλέποντας βίντεο στο γιου τιουμπ, μιλώντας και πίνοντας με φίλους. Μετά την αδράνεια και τη νηνεμία, ανοίγει ο ουρανός και ρίχνει πάνω σου πελάγη και ωκεανούς, ιδεών, συναισθημάτων, αμφιβολιών, ονείρων, επιθυμιών.Έχω ολοκληρώσει το σύνολο της μελωδίας και της μουσικής για ένα ποίημα του Ελύτη που το βρήκα απίθανο και θέλησα να το κάνω τραγούδι. Άλλωστε είναι από τα "Ρω του έρωτα" όπου ο ίδιος ο ποιητής στην εισαγωγή γράφει πως "κοντά στα ποιήματα μου δοκίμασα να γράψω και μερικά τραγούδια χωρίς να τα υποτιμώ καθόλου. Λένε πως το είδος έχει ορισμένους κανόνες. Δεν τους ξέρω και, πάντως, δεν ενδιαφέρθηκα ή δεν μπορούσα ίσως να τους ακολουθήσω".
Από το συγκεκριμένο βιβλίο έχουν μελοποιηθεί κάποια ποιήματα όπως για παράδειγμα το "Του μικρού βοριά" ,το "Θαλασσινό τριφύλι", το "Δελφινοκόριτσο" και η "Ποδηλάτισσα" που τραγούδησε η Αφροδίτη Μάνου σε μουσική του Μιχάλη Τρανουδάκη.
Αυτό που διάλεξα εγώ είναι από την ενότητα "Ανορθογραφίες", δεν θα πω ακόμα ποιο είναι, θέλω να είναι πρώτα έτοιμο, προβαρισμένο και ηχογραφημένο, να είναι δηλαδή ένα κανονικό τραγούδι, που μπορεί κάποιος να το ακούσει και να το κρίνει.
Είναι πάντως πολύ φρέσκο και αεράτο (όπως σου παίρνει ο άνεμος τα μαλλιά όταν τρέχεις με μια χιλιάρα μηχανή)και η μουσικη σε λικνίζει στην καρεκλα σου.
Για να παρετε μια γεύση από το ύφος του Ελύτη στην ενότητα με τις "Ανορθογραφίες" σας παραθέτω ένα άλλο ποίημα του ίδιου ύφους και ύψους: Έχει κι ο φτωχός πουλί.





















Να ΄χεις στόλους και βαπόρια
και πλεούμενα πελώρια

Με το δένε και το λύνε
λίγο βέβαια δεν είναι

Όμως της ζωής το αλάτι
βρίσκεται μες το κρεβάτι

Μια μονάχα μες στις δέκα
να ΄ναι αληθινή γυναίκα

Και τα τέτοια δεν τα θέλει
κύριε Γιώργο κύριε Τέλη

Μάθετέ το είναι καιρός
ίδια τα ΄δωκε ο θεός

Τι λιγάκι τι πολύ
έχει κι ο φτωχός πουλί.

Εκτός από τα του Ελύτη, βρέθηκα μ΄ενα φίλο που μπουζουκοψιλιάζεται, τα πίναμε κι έπαιζε κάτι πενιές και κάποια στιγμή μου έπαιξε κάποια δικά του που με εντυπωσίασαν αν και ο ίδιος δεν τα θεωρεί και τίποτα σπουδαίο. Το θέμα είναι ότι όλη αυτή η φάση μου επηρέασε την κράνα κι άρχισα να γράφω διάφορα στο χαρτί. Ένα εξ αυτών που ήρθαν λοιπόν εξ ουρανού είναι αυτό που υπάρχει στη φωτογραφία του Νικήτα Πλατή που βλέπετε. Τώρα τι σχέση έχει ο Πλατής με το ουρανοκατέβατο τετράστιχο; Είναι απλά ένα από τα πρόσωπα που περιλαμβάνονται σε ένα πρότζεκτ που σκέφτομαι να κάνω το χειμώνα. Δεν ξέρω τελικά αν πραγματοποιηθεί γιατί είναι δύσκολο και έχει πολλές κλειδαριές που πρέπει να βρω τα κλειδιά για να τις ανοίξω. Αν πάντως γίνει θα το μάθετε οπωσδήποτε.Προς το παρόν ελπίζω να βρει το δρόμο του και να μπει σε λειτουργία και πάω διακοπές μετά από ένα χρόνο χωρίς αυτές. Η Κεφαλονιά είναι όμορφη και θα ΄χω φρέσκα ψάρια από τους κατάλληλους φίλους. Θα τραβήξω φωτογραφίες για να ποστάρω θάλασσα και θάλασσα...
ΥΓ. Ο τίτλος αυτού του ποστ είναι από ένα τραγούδι αυτού του φίλου που ανέφερα πριν(αυτός έλεγε "ό,τι είναι γραφτό..." και του απάντησα "θα τ' ονειρευτώ")

Τηλεόραση, η μόνη μαστούρα...

H Βουλή των Ορνίθων

Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που το ανέβασαν ο Μάνος Χατζιδάκις με τον Κάρολο Κουν. Οι στίχοι είναι του Βασίλη Ρώτα, τόσο αληθινοί, διαχρονικοί και άφθαρτοι, οι ίδιες γλώσσες γλύφουν και σήμερα και τα ίδια χέρια αρπάζουν.Όπως γράφει η Κατερίνα Σφοντούρη στο in2life:
"Ήταν Σάββατο 29 Αυγούστου του 1959 όταν για πρώτη φορά το Ηρώδειο υποδεχόταν την ομάδα του Κάρολου Κουν και του θεάτρου Τέχνης. Όλοι ήταν πανέτοιμοι για το ανέβασμα των αριστοφανικών «Ορνίθων». Τα ονόματα των Κουν, Τσαρούχη, Ραλλούς Μάνου και Χατζιδάκι από μόνα τους υπόσχονταν μια θεατρική βραδιά διαφορετική.
Και ήταν πράγματι διαφορετική, καθότι από τη μία η παράσταση ενθούσιασε το κοινό αποσπώντας τις καλύτερες κριτικές και από την άλλη υπήρξε μία μερίδα του κοινού, το οποίο αποδοκίμαζε έντονα την παράσταση. «Αίσχος, ντροπή, σταματήστε» ακούγονταν από τις κερκίδες, καθώς σκηνές όπως η εμφάνιση ενός ιερέα με καλυμμαύχι κατά τη διάρκεια θυσίας προκαλούσαν θυμό. Η βίαιη αναμέτρηση «παλαιών και μοντέρνων» βρισκόταν σε εξέλιξη.
Αποτέλεσμα αυτής της διαμάχης ήταν η ματαίωση της παράστασης που είχε προγραμματιστεί να δοθεί την επόμενη βραδιά αλλά και η καταγραφή πλήθους σχολίων από τον Τύπο της εποχής. Τρία μόλις χρόνια αργότερα, το 1962, οι «Όρνιθες» κατά την εκδοχή του Κουν θα βραβεύονταν στο παρισινό φεστιβάλ των Εθνών. Η παράσταση πλέον είχε γίνει ιστορική και το 1997 το θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Λαζάνη και του Μίμη Κουγιουμτζή, θα επιχειρούσε μιαν αναβίωση των «Ορνίθων».


Είναι εκεί στην Πολιτεία
σε πλατείες και γραφεία
μια φωλιά που ζει μια ράτσα
τετραπέρατη καπάτσα
σκάβουν σπέρνουν και θερίζουν
και τρυγάνε με τις γλώσσες.
Και τα χέρια τάχουν μόνο
να υπογράφουν, να μουτζώνουν,
και ποτέ τους το να χέρι
που 'ναι τ' άλλο τους δεν ξέρει
Γλωσσομάχοι γλωσσοφάγοι
που τις γλώσσες τους να φάνε!

(Τη μουσική τη βρήκα από το site του Μαρξ.Thank.)

Οι προεκλογικές αφίσες

Οι μεν ανάστησαν τον νεκρό πατέρα, ο χοντροβούβαλος κάνει το...σήμα της νίκης με το χέρι του. Θα μαυρίσετε στις παραλίες την Κυριακή ή θα τους μαυρίσετε εσείς;

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο

Από τη συναυλία του Μάνου Χατζιδάκι στο Καλλιμάρμαρο το 1987, εκεί που κατακεραύνωσε την Αυριανή δημοσίως για τα εμετικά της κείμενα εναντίον του,ένα πρώτο απόσπασμα της βραδιάς, με την Έλλη Πασπαλά να τραγουδάει τα "Παιδιά κάτω στον κάμπο". Συγχωρέστε μου τον ήχο, αλλά δεν μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο.Φιλιά.